یک جور سرما یا اندوه آمیخته به رنگ خاکستری مثل عطری شیرین و خنک در بعضی از آهنگهای آمریکای جنوبی خصوصاً سرزمین شیلی وجود داره که در نگاه من منعکس کننده فضای سرد کوهستان سر به فلک کشیدۀ آند می‌تونه باشه. واژه سکوت بعیده بتونه حس و حال یک قطعه موسیقی رو توضیح بده اما وقتی احساسی که به تو منتقل می‌کنه تنهایی محض در دل کوهستان یخ زده باشه تصور سکوت و تنهایی هم پشتبندش می‌آد. انگار فقط صدای سوز باد رو می‌شنوی. صدایی که شاید توی موسیقی گروه عشق و جان یعنی اینتی ایّیمانی خاطره‌انگیز (Inti Illimani) با صدای فلوت سحرآمیز کِنا (Quena) تداعی می‌شه.

اگه بخوای این حس رو به تمامی درک کنی، حسی که به وحشت درون یک کودک از تنهایی و از دست دادن همراهی گرم اما لغزان پدر و مادر شبیهه، بد نیست به این آهنگ گوش بدی:

«A Vos Te Ha’i Pesar»

«اندوهم را به تو می‌گویم»

دریافت نسخه پی دی اف